گلاسه: بیماری ام اس با درگیری سیستم عصبی مرکزی می‌ تواند منجر به علایم و نشانه‌ های روانی و جسمی متعددی از جمله ضعف عضلانی، ‌اختلال راه رفتن، اسپاسم‌های عضلانی، اختلال تعادل، خستگی، اختلالات شناختی و افسردگی شود.

بیماران ام اس معمولا فعالیت بدنی خود را به دلیل ترس از بدتر شدن علایم کم کرده یا قطع می‌ کنند و این امر موجب کاهش آمادگی بدنی و گاهی تشدید برخی علایم فیزیکی و بدنی آن‌ ها می‌ شود.

پزشکان در حال حاضر بر این باورند که انجام فعالیت بدنی منظم و مناسب، یک راه حل موثر در افزایش میزان آمادگی بدنی و بهتر شدن قابل توجه برخی علایم و نشانه‌ های فیزیکی و روانی بیماران بدون نگرانی از تشدید علایم بیماری و ترس از عدم بهبودی است.

فعالیت ورزشی مناسب و منظم باعث بهبود قابل توجهی در آمادگی قلبی ریوی(هوازی)، قدرت عضلانی، انعطاف‌ پذیری، تعادل، خستگی، شناخت، عملکرد تنفسی و کیفیت زندگی می‌ شود.

ورزش هوازی با شدت کم تا متوسط باعث بهبود قابل توجهی در آمادگی هوازی افراد و کاهش میزان خستگی این بیماران با میزان ناتوانی کم تا متوسط خواهد شد و ورزش مقاومتی نیز با تاثیر بر قدرت عضلات باعث کاهش ضعف عضلانی و کاهش میزان خستگی بیماران می‌ شود.

گفتنی است ورزش‌ های انعطاف‌ پذیری نیز با کمک کشش عضلات باعث کاهش اسپاسم عضلانی و پیشگیری از انقباض دردناک عضلانی می‌ شوند. تمرینات تعادلی نیز باعث بهبود تعادل و کاهش میزان افتادن روی زمین در این بیماران می‌ شود.

مریم ابوالحسنی-متخصص پزشکی ورزشی- ضمن بیان مطالب فوق با اشاره به اینکه تعدادی دستورالعمل برای تجویز ورزش در این بیماران موجود است، اظهار کرد: نکته مهم این است که تجویز نسخه ورزشی در این بیماران باید بر اساس شرایط بدنی و شکایت اصلی این بیماران باشد؛ در نتیجه ورزش در بیماران ام اس روشی ایمن و مناسب برای افزایش کیفیت زندگی و بهبود عملکرد این بیماران خواهد بود.